8 Jan 2008

The orang and the coconut

Mareng aku tinggal sorang dumoh. So, aku pung amik lah peluang tuh nok nunjuk lah sikit ke famili aku yg aku ni dok lah manje sangat walaupun kalu nok kire kt rumoh ni 5 kali sehari buleh dengor suara aku duk neppik sbb langgor bende tu lah kene bende ni lah.

Jadinya, aku napok ada 2 tangkai buoh nyiur kat dapur rumoh aku. Aku pun dengan dok mandi nye, amik parang (parang ke bende org panggil?) dengan penuh semangatnye gi beloh buoh nyiur sutir. Tuhan saja yang tahu betapa susohnye and sakitnya tangan aku. Aku chop chop chop buoh nyiur tuh dengan harapan juppe tempurung dia, sebab aku pikir secara lojiknye, kalu juppe purung aku pecohkan purung tuh buleh ah minum air dia n makan isi dia. Pelik sungguh buoh nyiur tuh, aku chop chop chop pung sabut je banyok. Berterabur sabut2 dia atas lata, hancur belake doh.

Bile laah pisau ni nok sapa ke purung dia? Ke memang buoh nyiur sutir nih cacat skit, memang yer sabut sajer...buoh purung dia buruk doh kot.

Tiba-tiba bunyi orang bukok kunci pitu. Aku ingat nok hungga masuk bilik, tapi dok dang doh laa...nok nusuk dlm peti sejuk pung dok muat.

Biar laah...lain kali lah pulok aku show off kebolehan aku.

Heiihh...nok dekat setengoh jam aku duk main dengan buoh nyiur tuh, tadok hasil pung. Orang suke kat aku ade ah. Nasib aku lah, anok manja. Piyer suruh nunjuk.

No comments :

Back to Top